Inloggen


Ingelogd! Je wordt zo doorgestuurd...

13-11-2011 Heren boeken klinische overwinning - Dames spannend tot laatste seconde
« Terug naar overzicht
Varsseveld - 13 november 2011 Zondag speelde zowel de mannen als de vrouwen van Zwem- en Poloclub Montferland in Varsseveld tegen DOS. Voor DOS was het geen fijne avond. Uw verslaggever was erbij.

Aangezien ik al vroeg op het bad was, was ik in de gelegenheid de wedstrijd voor de heren te zien. De Gendten, onder aanvoering van een van de dames van Montferland, wisten hun wedstrijd al te winnen.
Daarna was het de buurt aan de heren van ZPCM. Al vrij snel -en waar heb ik dat eerder gezien- keken de heren tegen een 1-0 achterstand aan. Het was de wake-up call die dit team altijd nodig heeft. Vrij snel daarna stond het 1-1. Toch duurde het tot in het 2e partje, eer de machine begon te draaien. De gasten liepen uit en gaven de voorsprong niet meer uit handen.

Voor dat de dames moesten acteren, was er een echte derby. In de klasse onder de 17 jaar speelde Livo tegen DOS. De jongens van Livo pakten een eenvoudige overwinning.

Het slotstuk van de avond was aan de Dames I van ZPCM. Vooraf werd al duidelijk dat niet alleen de coach niet fit was, wat hem enigszins zorgen baarde, zo verklaarde hij mij achteraf.
Ook de dames keken al heel snel tegen een 1-0 achterstand aan. Gelukkig kwam de gelijkmaker ook snel. En zo ging het de hele wedstrijd door. Meestal kwam DOS een punt voor, soms ZPCM. Daarna werd het steeds weer gelijk. Tot 10 seconden voor tijd stond er 7-7 op het scorebord. In de seconden die resteerden, werd het behoorlijk rommelig, maar uit de chaos kwam ZPCM als winnaar uit de bus. Met nog 1,5 seconde op de klok stond ZPCM met 8-7 voor en gaf het niet meer uit handen.

Na de wedstrijd sprak ik -voor zoveel dat nog ging- de coach nog even.
“Martijn, kun je nog praten?” “Nou, nog net, ik heb bijna geen stem meer. Ik ben sinds donderdagavond al niet lekker en had bijna griep. Maar het gaat wel, mijn stem heeft het redelijk gehouden.”
“Nou, fijn dat je toch even de tijd neemt. Ik zal het bij één vraag houden. Een gouden wissel op het eind?”
“Ja, dank je. Dat kun je wel zeggen ja. Ik had het beste tot laatst bewaard. Soms lukt het, als je een speelster lang op de kant laat zitten. Soms zie je dan boven zichzelf uitstijgen. Het pakte nu ook goed uit. Leonie had al even op de kant gezeten. Ik dacht, nu of nooit. Op het eind, ik geloof dat er nog zo’n 15 of 10 seconden te spelen was, kregen we een man-meer. De bal moest voorin genomen worden. Leonie bespeelde de tegenstandsters perfect. Je zag de tegenstanders wat in verwarring gebracht. Daarop legde ze de bal perfect op het water bij Wendy. Zij legde de bal onder in de hoek. Zo simpel kan het zijn.”
“Gefeliciteerd.” “Dank je!” èMGé